Elixer – Hilary Duff

In Elixer maken we kennis met Clea en haar vrienden Rayna en Ben. Clea’s vader is een jaar geleden verdwenen en omdat hij daarna nooit meer gevonden is, is hij ook al doodverklaard en ‘begraven’. Clea’s vader was een beroemde chirurg die zich ook vaak bezig hield met het bovennatuurlijke. Clea zelf is een fotojournalist die het liefst naar verre landen reist om daar foto’s te maken. Als ze dan plotseling een vreemde jongen op al haar foto’s tegen komt schrikt ze enorm. Hij staat zelfs op de foto’s die ze in haar huis heeft gemaakt, maar ze heeft de jongen nog nooit gezien. Als ze dan ook een foto tegenkomt waarop hij zweeft beseft ze dat hij niet op die plaatsen was waar ze de foto’s heeft genomen, maar vanzelf op alle foto’s die ze gemaakt heeft verschijnt. Alsof dat nog niet genoeg is begint ze ook nog over hem te dromen. In het begin zijn het hele mooie dromen waardoor ze niet kan wachten om te gaan slapen, maar dit slaat al snel om in nachtmerrie’s waarin ze iedere keer weer een vreselijke dood sterft. Desalniettemin voelt ze zich enorm verbonden met de jongen.

Als Clea een opdracht krijgt waarvoor ze naar de plaats moet afreizen waar haar vader is verdwenen grijpt ze deze kans met beide handen aan. Samen met Ben reist ze af naar Rio waar ze zoekt naar aanwijzingen over haar vaders verdwijning. Als ze daar is kan ze haar ogen niet geloven wanneer ze de jongen van haar foto’s ziet staan. Als Clea Sage wat beter leert kennen komt ze erachter dat hij haar vader kende. Samen met Ben gaan ze op onderzoek uit en ontdekken ze met z’n drieën een eeuwenoud geheim waardoor het nog maar de vraag is of ze het alledrie zullen overleven…

 

Toen ik de samenvatting van dit boek las had ik heel veel zin om  hem te lezen, het leek me echt een leuk boek. Maar ik zat er toch wel flink naast! Het verhaal kwam heel ongeloofwaardig over, en af en toe klopte er niks van, hier een voorbeeld: Eerst zegt ze: “Als ik daarover zou vertellen, zou het zijn of ik iets weggaf wat ik nooit meer kon terugkrijgen.” Volgende pagina: “Eigenlijk wilde ik er dolgraag over praten, om de herinnering levendig te houden.” Maar waar ik me nog het meeste aan ergerde was toch wel de schrijfstijl, af en toe kwam ik zinnen tegen zoals: “Ik ging achter Sage aanrennen.” Hiervan geef ik de vertaler de schuld want ik ga er vanuit dat de zinnen in de originele versie toch wel kloppen. Ondanks deze feiten was het boek af en toe best spannend, daarom krijgt hij van mij toch nog 2 sterren.

Advertenties